Το 1932 οι Αυστραλοί κήρυξαν πόλεμο στα εμού - και έχασαν

Σαν σήμερα, στις 2 Νοεμβρίου του 1932, ξεκινούσε ένας από τους πιο παράξενους «πολέμους» της σύγχρονης ιστορίας: ο Μεγάλος Πόλεμος των Εμού.

Μια πραγματική στρατιωτική επιχείρηση της αυστραλιανής κυβέρνησης ενάντια σε χιλιάδες πτηνά, η οποία έμελλε να καταλήξει σε ταπεινωτική ήττα για τον άνθρωπο.

Από τη Μεγάλη Ύφεση στη Μεγάλη Εισβολή

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Αυστραλοί στρατιώτες επέστρεψαν στην πατρίδα τους και έλαβαν γη από το κράτος στην περιοχή Wheatbelt της Δυτικής Αυστραλίας, προκειμένου να ξεκινήσουν μια νέα ζωή ως αγρότες. Όμως, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η Μεγάλη Ύφεση έπληξε σφοδρά την οικονομία και οι τιμές του σιταριού κατέρρευσαν. Οι καλλιεργητές, προσπαθώντας να αυξήσουν τα έσοδά τους, επεκτάθηκαν σε εκτάσεις που έως τότε ήταν άγονες και εγκαταλειμμένες -περιοχές που αποτελούσαν το φυσικό καταφύγιο των εμού.

Τα εμού, πτηνά ύψους έως και δύο μέτρων και βάρους περίπου 40 κιλών, όρμησαν στις νέες καλλιέργειες, καταστρέφοντας ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Πρόκειται για πτηνά που δεν πετούν, αλλά είναι εξαιρετικοί δρομείς, φτάνοντας ταχύτητες 50 χλμ την ώρα, ενώ τίποτα δεν φαίνεται να τα τρομάζει. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, περίπου 20.000 εμού κατέκλυσαν τα αγροκτήματα, αφήνοντας πίσω τους καταστροφές και απόγνωση στους αγρότες.

Η απόφαση του στρατού

Οι αγρότες βρέθηκαν μπροστά σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και έσπευσαν να ζητήσουν βοήθεια από τον τότε υπουργό Άμυνας της Αυστραλίας, Sir George Pearce. Εκείνος, θεωρώντας το «στρατιωτικό ζήτημα», αποφάσισε να αποστείλει ενισχύσεις. Συγκεκριμένα, έστειλε τρεις στρατιώτες του Βασιλικού Αυστραλιανού Πυροβολικού, οπλισμένους με δύο πολυβόλα Lewis και 10.000 σφαίρες.

Στις 2 Νοεμβρίου 1932, η αποστολή έφτασε στο Campion και η «μάχη» ξεκίνησε. Όμως, τα εμού αποδείχθηκαν απρόβλεπτοι και ευκίνητοι αντίπαλοι. Τα πρώτα πυρά απέτυχαν, καθώς τα πτηνά διασκορπίστηκαν αστραπιαία μέσα στη βλάστηση. Ο απολογισμός της πρώτης ημέρας: μόλις 20 εμού νεκρά.

Ο επικεφαλής Ταγματάρχης G.P.W. Meredith θα δηλώσει αργότερα: «Τα εμού αντιμετωπίζουν τα πολυβόλα σαν να είναι άτρωτα τανκς. Μου θυμίζουν τους Ζουλού, που ούτε οι σφαίρες dumdum δεν σταματούσαν».

Οι αποτυχημένες τακτικές

Δύο ημέρες αργότερα, στις 4 Νοεμβρίου, ο Meredith έστησε ενέδρα σε κοπάδι 1.000 εμού, όμως το πολυβόλο κόλλησε και τα πουλιά διέφυγαν. Αργότερα, οι στρατιώτες επιχείρησαν να τα κυνηγήσουν επάνω σε φορτηγά, πυροβολώντας εν κινήσει — όμως το ανώμαλο έδαφος και η ταχύτητα των εμού έκαναν το εγχείρημα αδύνατο.

Μέχρι τις 8 Νοεμβρίου, είχαν χρησιμοποιηθεί πάνω από 2.000 σφαίρες, με αποτέλεσμα μόλις 300–500 εμού να σκοτωθούν. Η αποτυχία έγινε θέμα χλευασμού στον αυστραλιανό Τύπο και το Υπουργείο Άμυνας διέκοψε την επιχείρηση για να αποφύγει τον περαιτέρω εξευτελισμό.

Η αντεπίθεση των πτηνών

Όμως ο «πόλεμος» δεν είχε τελειώσει εδώ. Τα εμού συνέχισαν να καταστρέφουν τις καλλιέργειες και οι αγρότες πίεσαν εκ νέου την κυβέρνηση να κάνει κάτι. Στις 12 Νοεμβρίου, το στρατιωτικό σώμα επέστρεψε για δεύτερη εκστρατεία. Αυτή τη φορά, οι στρατιώτες είχαν μεγαλύτερη επιτυχία, σκοτώνοντας 986 εμού με 9.860 σφαίρες — δηλαδή 10 σφαίρες ανά πτηνό.

Ωστόσο, τα πτηνά συνέχισαν να υπερισχύουν, διαφεύγοντας συνεχώς από την εμβέλεια των όπλων. Οι διεθνείς εφημερίδες καυτηρίαζαν την επιχείρηση, χαρακτηρίζοντάς την «ντροπιαστική φάρσα», και στις 10 Δεκεμβρίου 1932 ο στρατός αποσύρθηκε οριστικά.

Η νίκη της φύσης

Με την αποχώρηση του στρατού, τα εμού επανήλθαν ανενόχλητα στα χωράφια, συνεχίζοντας να προκαλούν ζημιές, αλλά και να διεκδικούν την ελευθερία τους. Στην πράξη, τα πτηνά νίκησαν τον άνθρωπο, χωρίς στρατηγικά σχέδια ή όπλα - απλώς ακολουθώντας τους ρυθμούς της φύσης.

Από τότε, ο «Πόλεμος των Εμού» έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο παράδοξα στρατιωτικά επεισόδια όλων των εποχών, μια θλιβερά κωμική υπενθύμιση της ανθρώπινης αλαζονείας απέναντι στη φύση.

Εννοείται πως η κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν ξαναχρησιμοποίησε στρατό εναντίον ζώων. Στη συνέχεια, υιοθέτησε πιο πρακτικά μέτρα, όπως φράγματα, επιδοτήσεις για αποζημιώσεις και προγράμματα ελέγχου πληθυσμών.

Όμως, μέχρι σήμερα, ο «πόλεμος» εκείνος παραμένει θρυλικός: Ένα πραγματικό γεγονός που αποδεικνύει ότι η φύση δεν ηττάται εύκολα, όσο κι αν ο άνθρωπος επιχειρεί να την ελέγξει.